اولیویا مانیراگنا، بانوی رواندایی، از کودکی با چالشهای زیادی مواجه بوده است. او در ۱۴ سالگی یتیم شد و مسئولیت نگهداری از سه خواهر و برادرش را بر عهده گرفت و پیش از ۲۰ سالگی مادر دو فرزند نیز شد.
اکنون ۲۱ ساله است و دوچرخهسواری به او ثبات و امید داده است. او خود را برای حضور در مسابقه زیر ۲۳ سال زنان در خاک کشورش آماده میکند. برای مانیراگنا، زندگی روی دوچرخه همیشه نماد آزادی بوده است.
او نخستین بار در هفت سالگی دوچرخه سواری یاد گرفت و با گذر زمان، دوچرخهسواری فراتر از یک مهارت شد و به وسیلهای برای بقای او تبدیل شد. مانیراگنا میگوید: «دوچرخهسواری به من کمک میکرد تا از خانوادهام مراقبت کنم. آب بیاورم، هیزم جمع کنم، کارهای روزمره انجام دهم و وسیلهای برای رفت و آمد داشته باشم. وقتی رکاب میزنم، اضطراب و افسردگیام از بین میرود»
با این حال، آزادی او کوتاه مدت بود. پس از مرگ مادرش در سال ۲۰۱۳ و پدرش پنج سال بعد،دو فرزند به دنیا آورد. او میگوید: «باور داشتم پدر فرزندانم پشتیبان من خواهد بود، اما سه سال بعد و درست پس از تولد فرزند دوم، او رفت. من تنها مسئولیت سه خواهر و برادر و دو فرزندم را بر عهده گرفتم. زندگی سخت بود»
یافتن هدف روی دوچرخه
ماجراجویی مانیراگنا در دنیای حرفهای دوچرخهسواری با پیوستن به تیم «Bikes for Future» آغاز شد؛ تیمی کاملاً زنانه که با حمایت سازمانهای بشردوستانه Plan International و Learn Work Develop (LWD) فعالیت میکند. این برنامه تلاش دارد با شکستن کلیشههای جنسیتی، زنان جوان رواندا را از طریق ورزش توانمند کند.
مربی او، نایونسابا الیداد، میگوید: «آنچه اولیویا را خاص میکند، اراده اوست. او میداند چه میخواهد و در هر تمرین تمام تلاش خود را میکند»
دوچرخهسواری زنان در رواندا هنوز نوپا و اغلب حاشیهای است و این ورزش طولانی مدت به عنوان حوزهای مردانه شناخته شده بود. مابازی فیلِت، مدیر برنامهها در LWD، توضیح میدهد: «در گذشته، اگر دختری دوچرخهسواری میکرد، مردم او را مسخره میکردند و میگفتند: تو پسر نیستی، چرا دوچرخهسواری میکنی؟ اما اکنون نشان دادهایم که دختران نه تنها میتوانند رکاب بزنند، بلکه میتوانند در بالاترین سطح رقابت کنند»
در مرکز دوچرخهسواری بوگسرا، مانیراگنا تنها مهارتهای مسابقهای کسب نکرده، بلکه فنون مکانیکی دوچرخه را نیز آموخته است. او میگوید: «میتوانم دوچرخهای را در پنج دقیقه باز و بسته کنم؛ این مهارتی است که واقعاً برایم ارزشمند است و امید از دست رفتهام را بازگردانده است»
در طول ۱۵ ماه، او از یک تازهکار به قهرمان محلی تبدیل شد و مسابقات Rwanda Youth Racing Cup را برده است. رشد سریع او نویدبخش آیندهای روشن و احتمال حضور در رقابتهای بینالمللی است. مربی او میگوید: «من اولیویا را قهرمان آینده میبینم؛ او استعداد رقابت در سطح حرفهای را دارد و تنها به فرصت و حمایت نیاز دارد
با وجود چالشهای مالی، علاقه به دوچرخهسواری در میان جوانان رواندا روز به روز افزایش مییابد. دوچرخهها و مسابقات حرفهای، در کنار پروژههای محلی مانند Bikes for Future، مسیرهای تازهای برای زنان جوان ایجاد کرده و آنها را به رقابت در سطح جهانی امیدوار کرده است. مانیراگنا میگوید: «ما میخواهیم قهرمان شویم. روزی میخواهیم در کنار بهترینهای جهان مسابقه بدهیم».
✍️🌐 سارا ابراهیمی-گروه ورزش عصر رسانه
