یک کارشناس حوزه حمل‌ونقل با بیان اینکه انگیزه ایران از تفاهم‌نامه با کشورهای دیگر این است که وارد زنجیره‌های تامین جهانی شویم، گفت: اگر این تفاهم‌های همکاری و قراردادهای بین‌المللی در چابهار، برای ما به نقش یافتن ایران در بازارهای بین‌المللی، لجستیکی و حتی ترانزیتی منجر نشود، زیاد برایمان فایده‌ای نخواهد داشت.
با اشاره به حضور هند در بندر چابهار بیان کرد: اگر می‌خواهیم با هندوستان یا هر کشور دیگر وارد یک تفاهم بلندمدت در خصوص بندر چابهار شویم، باید ابتدا بدانیم که چه می‌خواهیم. گاهی دیده می‌شود که برخی، کل درخواست ما از طرف هندی و طرف خارجی را در یک عملیات عمرانی در آن بندر و انتقال چند جرثقیل و تجهیزات خلاصه می‌کنند. وی ادامه داد: اینها مسائل پیش پاافتاده‌ای است و اینطور نیست که ما نیاز مبرمی به آن‌ها داشته باشیم و نتوانیم تامین کنیم. کیلومترها آن‌طرف‌تر، در بندر شهید رجایی، تجهیزات به مراتب کامل‌تری داریم که اگرچه شاید در شرایط ایده‌آل نباشد، اما فعالیت می‌کند. بنابراین باید ببینیم آیا چیزی که از هند می‌خواهیم، در چند گنتری کرین خلاصه می‌شود؟ قاعدتا خیر. ما به بهانه و با هدف یک بحث مهم‌تر و راهبردی‌تر وارد تفاهم با هند شدیم.
