اقتصاد ایران سال‌هاست در چرخه‌ای تکرارشونده گرفتار شده است؛ چرخه‌ای که در آن با هر جابه‌جایی مدیریتی، امیدی مقطعی شکل می‌گیرد و سپس همان مشکلات قدیمی با شدتی بیشتر بازمی‌گردند. گویی مسئله نه افراد، بلکه سازوکاری است که اجازه نمی‌دهد حتی ایده‌های مورد اجماع کارشناسی به مرحله اجرا برسند.