اعتراضات صلح‌آمیز را با باتوم سرکوب کردند

دانشجویانی که با خواسته برقراری آتش‌بس در غزه، در محوطه دانشگاه‌های آمریکا چادر زده و تحصن کرده بودند، با حجم وسیعی از واکنش‌های تند و منفی از جمله توهین، اخراج، تعلیق، حمله فیزیکی و بازداشت روبه‌رو شده‌اند. علاوه بر این، برخی اساتید نیز در تلاش برای محافظت از دانشجویان برابر خشونت پلیس در محوطه دانشگاه‌، با سرنوشتی مشابه مواجه شدند.
پروفسور آرمور در گفت‌وگوی اختصاصی با تهران‌تایمز، از زوایای پیدا و پنهان این حمله آشکار به آزادی بیان پرده برداشت. مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید.
سیاستمداران و رؤسای دانشگاه دانشجویان معترض حامی حقوق فلسطین را به یهودستیزی متهم کرده‌اند. با این رویکرد موافق هستید؟
قطعاً خیر. این ادعایی غیر واقعی و ناعادلانه علیه دانشجویان است. آنجا بودم و بارها با دانشجویان صحبت کردم. بسیاری از آنها یهودی هستند و دانشجویان دیگری هم با همه نوع اعتقادات مذهبی بین آنها حضور دارند. خودم کاتولیک هستم. هیچ ارتباطی بین سلاخی کودکان و یهودستیزی وجود ندارد. نباید صهیونیست‌ستیزی را با یهودستیزی اشتباه گرفت. این دانشجویان به بیان ساده مخالف جنگ هستند و اتهامات یهودستیزی که علیه آنها مطرح می‌شود، تلاشی برای سرکوب آنهاست. معتقدم این کار تنها فعالیت دانشجویان را تشدید و آنها را برای حمایت قاطع از صلح مصمم‌تر می‌کند.
ما وقت زیادی را صرف می‌کنیم که به این دانشجویان تفکر آزاد و مستقل را بیاموزیم و زمانی که آموخته‌های خود را عملی می‌کنند، آنها را سرکوب می‌کنیم! علاوه بر این، برای توجیه سرکوب دانشجویان، دروغ‌های دیگری همچون «حمله به مردم و عابران» و «مسدود کردن ساختمان‌های مهم دانشگاه» به آنها نسبت داده شده است. البته افرادی که در اعتراضات حضور دارند، به‌راحتی قادر به تکذیب این تهمت‌ها و دروغ‌ها هستند. به عنوان شاهد، می‌توانم به صلح‌آمیز و محترمانه بودن رفتار دانشجویان در طول تظاهرات شهادت بدهم.
دانشگاه با درخواست از پلیس برای مداخله و اتخاذ اقدامات دیگری همچون تعلیق یا اخراج، شمشیر را از رو بسته است. آیا اساتید مجبور به سکوت شده‌اند؟
شخصاً به عنوان استاد تمام، اگر حرفی بزنم که به مذاق مدیریت خوش نیاید، برابر فشار آنها مصون هستم. اما در پاسخ به پرسش شما باید بگویم که نوعی اعمال فشار زیرکانه‌ای وجود دارد که اعضای هیأت عملی را مجبور و ترغیب به پیروی از موضع مدیریت می‌کند!
نخستین تهدیدی که به آن روبه‌رو هستیم، مستقیماً از جانب مدیریت مرکزی دانشگاه نیست بلکه از تصمیم آنها برای اعزام پلیس به محوطه دانشگاه برمی‌خیزد. رئیس دانشگاه کلمبیا در کشاندن پای پلیس به دانشگاه پیشتاز بود و در ادامه نیز سایر دانشگاه‌ها نیز از او تبعیت کردند. هرچند، برخی دانشگاه‌ها از جمله دانشگاه کالیفرنیا مقابل این اقدام مقاومت کرد و رؤسا و مقامات اجرایی آن تصمیم گرفتند که از نیروهای پلیس استفاده نکنند.