وی در گفتوگو با اقتصادآنلاین گفت: از زمان تأسیس اسرائیل تاکنون، چنین جسارتی برای حمله مستقیم به ایران وجود نداشت، اما این اتفاق رخ داد.در ادامه، بازار انرژی و اقتصاد منطقه و جهان نیز تحت تأثیر این تحولات قرار گرفت. اختلال در ترددهای نظامی و تجاری در خلیج فارس و تنگه هرمز، زنجیره تأمین کالا از انرژی گرفته تا کالاهای صنعتی و تجاری را دچار مشکل کرد. این وضعیت میتواند نه فقط اقتصاد منطقه، بلکه امنیت غذایی جهان را تحت تأثیر قرار دهد. طبیعی است که کشورهای خلیج فارس نیز به شدت از این شرایط آسیب میبینند.
وی افزود:این کشورها تلاش داشتند امنیت خود را از طریق پروژههای اقتصادی، تولید داخلی و برنامههای توسعهای تأمین کنند، اما همچنان به عبور و مرور امن تجاری در خلیج فارس و تنگه هرمز وابستهاند. اکنون این واقعیتها در محاسبات مسئولان کشورهای خلیج فارس نقش جدی پیدا کرده است.
وی درباره نقش امارات در این وضعیت گفت: امارات اقدامات فرامرزی گستردهای در کشورهای مختلف انجام داده؛ از لیبی و یمن گرفته تا سومالی. این مداخلات موجب شکلگیری تعارض منافع میان کشورهای عربی شده و روابط ژئوپلیتیکی منطقه را به هم ریخته است.نکته دیگر اینکه این کشورها سالها وزن امنیتی خود را بر دوش آمریکا قرار داده بودند و هنوز هم جایگزینی برای این نقش پیدا نکردهاند. آنها تصور میکردند خرید تسلیحات از آمریکا، چین، انگلیس، فرانسه، روسیه و دیگر کشورها میتواند بخشی از امنیتشان را تأمین کند، اما تحولات اخیر نشان داد این سیاستها کارآمد نبوده است.وی تصریح کرد:همچنین، میزبانی پایگاههای نظامی آمریکا، انگلیس، فرانسه و حتی ترکیه نیز نتوانسته امنیت ملی و منافع این کشورها را تضمین کند. این یک واقعیت بزرگ است که اکنون همه کشورهای منطقه آن را احساس میکنند.به همین دلیل، نیاز به اتخاذ یک پارادایم جدید امنیتی بیش از گذشته احساس میشود؛ اینکه معادلات امنیتی باید از نو تعریف شوند و مشخص شود چه کسی و با چه سازوکاری میتواند امنیت منطقه را تأمین کند.
وی درباره تجربه کشورهای منطقه از جنگ و پیامدهای آن گفت: کشورهایی که در منطقه بهصورت علنی با اسرائیل رابطه برقرار کرده و به توافقات سیاسی و امنیتی رسیدهاند، مانند بحرین و امارات، عملاً خارج از چارچوب اندیشهها و منافع منطقهای عمل میکنند. اما دیگر کشورها، چنانچه پیشتر نیز توضیح داده شد، ادامه جنگ را به سود خود نمیبینند.
اتکا به آمریکا، خرید تسلیحات از چند قدرت جهانی و استفاده از نیروهای نیابتی، همگی نشان دادند که قادر به تأمین امنیت پایدار نیستند؛ بنابراین باید طرحی نو درانداخته شود؛ طرحی که بر پایه گفتوگو و همکاری منطقهای شکل بگیرد.
