بدرقه بازیگر نابغه‌ای که برای مردم خاطره‌ساز شد؛ سینما در سوگ «عمو اکبر»

دیروز، هنوز زمان زیادی از تأیید خبر درگذشت اکبر عبدی نگذشته بود که رنگ صفحات شخصی اهالی سینما و تلویزیون تغییر کرد. عکس‌های صمیمی پشت صحنه، قاب‌هایی از نقش‌های ماندگار، تصاویر شمع و نوارهای مشکی یکی پس از دیگری منتشر شدند و نامی آشنا بارها در میان نوشته‌ها تکرار شد: «عمو اکبر».اکبر عبدی شامگاه جمعه دوم مرداد ۱۴۰۵، پس از یک دوره بیماری و چند ماه بعد از بستری‌شدن بر اثر عارضه قلبی، درگذشت. خبر درگذشت او را مسعود ده‌نمکی، کارگردان و از همکاران نزدیکش، تأیید کرد. فاطمه معتمدآریا با انتشار تصویری از عبدی، او را «رفیقی خوب، انسانی شریف و بازیگری نابغه» خواند؛ توصیفی کوتاه که سه وجه پررنگ شخصیت او در واکنش‌های دیگر هنرمندان را نیز در خود داشت: رفاقت، منش انسانی و استعداد بازیگری.
تهمینه میلانی از عبدی با عنوان «بازیگر هزار نقش» یاد کرد و نوشت او بازیگری خلاق بود که هر نقشی را که به وی سپرده می‌شد، بازآفرینی می‌کرد. نیوشا ضیغمی نیز او را «آقای تکرارنشدنی» و «سلطان بی‌تکرار نقش‌های جاودانه» نامید و نوشت نمی‌داند تاریخ بازیگری بار دیگر کسی شبیه او خواهد دید یا نه.
نوید محمدزاده همه حرف خود را در یک جمله خلاصه کرد: «اکبر عبدی؛ اعجوبه‌ای که تکرار نمی‌شود.» امیر غفارمنش نیز او را «نابغه متواضع» و یکی از بهترین تیپ‌سازان چهار دهه اخیر خواند؛ هنرمندی که به باور او، قلبی مهربان و سرشار از عشق داشت.یوسف تیموری در استوری خود نوشت: «ما دیر کردیم برای قدردانی از زحمات شما.» او عبدی را بهترین بازیگر و کمدین تاریخ سینمای ایران خواند و نوشت بازیگران امروز، در مکتب او همچنان شاگردند.
بخش دیگری از واکنش‌ها نه درباره کارنامه عبدی، بلکه درباره رفاقت با او بود؛ خاطراتی که نشان می‌دادند پشت نقش‌های پرهیاهو و شوخی‌هایش، مردی عاطفی و نزدیک به همکارانش حضور داشته است.
جمشید هاشم‌پور با انتشار عکسی مشترک نوشت: «اکبر جانم، رفیق شفیقم؛ در حرفه بازیگری بی‌رفیق شدم.» او حضور عبدی را غنیمتی برای سینمای ایران دانست و نوشت در روزهای سخت، بودن در کنار او باعث می‌شد غم‌ها و گرفتاری‌ها برای لحظاتی فراموش شوند.
علیرضا خمسه که سال‌ها در کمدی ایران هم‌نسل و همکار عبدی بود، نوشته خود را با مصرع «هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق» آغاز کرد و رفتن او را اندوهی دانست که ملتی را در سوگ فرو برده است. به نوشته خمسه، عبدی تنها یک ستاره نبود؛ او با نقش‌های ماندگار و اثرش بر پرده، همچنان زنده خواهد ماند.برخی پیام‌ها جزئیاتی از اخلاق و رفتار حرفه‌ای عبدی را بازگو کردند؛ روایت‌هایی که تصویر او را از یک بازیگر محبوب فراتر بردند.
فاطمه گودرزی نوشت عبدی سال‌ها مردم را شاد کرد و بی‌سروصدا به خانواده‌های بسیاری کمک رساند. او تأکید کرد خاطره چنین هنرمندی هرگز از دل مردم نخواهد رفت.
ایرج طهماسب با انتشار تصویری از مراسم نکوداشت عبدی نوشت: «جایگاهت در هنر بزرگ و اعلا خواهد ماند.» رضا کیانیان نیز در متنی کوتاه و تلخ نوشت: «اکبر عبدی درگذشت؛ به همین سادگی!» و افزود همه او را دوست داشتند و همچنان دوستش خواهند داشت.دامنه واکنش‌ها به جامعه هنری محدود نماند. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، نیز در پیامی عبدی را از سرمایه‌های به‌یادماندنی و ارکان ماندگار فرهنگ و هنر ایران دانست و فقدان او را به خانواده‌اش، جامعه هنری و مردمی که با آثارش خاطره ساخته‌اند، تسلیت گفت.مجموع این واکنش‌ها، تصویری فراتر از یک بازیگر کمدی ارائه می‌کند؛ هنرمندی با توانایی کم‌نظیر در تغییر نقش، رفیقی مهربان برای همکاران و چهره‌ای نزدیک به مردم که خنده‌هایش وارد حافظه خانوادگی ایرانیان شد.
اکبر عبدی در آخرین قاب نیز همان‌گونه بدرقه شد که بیش از چهار دهه زندگی کرده بود: همکارانش او را «نابغه» خواندند و مردم «عمو اکبر»؛ بازیگری که رفت، اما نقش‌هایش همچنان جایی میان خنده و بغض چند نسل ادامه دارند.مراسم تشییع پیکر این هنرمند یکشنبه (چهارم مردادماه) ساعت ۹:۳۰ در پهنه رودکی، مقابل تالار وحدت برگزار می‌شود و سپس در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) به خاک سپرده خواهد شد.
اکبر عبدی آقاباقر، دارنده نشان درجه یک فرهنگ و هنر متولد ۴ شهریور ۱۳۳۹ در تهران بود، عبدی اصالتاً به روستای آقاباقر اردبیل تعلق داشت و سال ۱۳۹۴ کلید طلایی اردبیل به او اهدا شد.عبدی از سال ۱۳۵۸ با دریافت مدرک دیپلم با نمایش‌های آماتوری فعالیت هنری‌اش را آغاز کرد. او از هنرجویان مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما بود که با مجموعه تلویزیونی «باز مدرسم دیر شد» (۱۳۶۲) شناخته شد.عبدی سپس در سال ۱۳۶۳ با فیلم «جنجال بزرگ» بازی در سینما را آغاز کرد و پس از آن در فیلم‌های «مردی که موش شد»، «اجاره‌نشین‌ها»، «گراند سینما» و «ای ایران» توانست قابلیت‌های خود را در نقش‌های کمدی ثابت کند.
ایفای نقش در نمایش‌های «پنجره فولاد»، «اکبرآقا آکتور تئاتر»، «بنگاه تئاترال»، «رستوران عمو اکبر»، «از خاک تا افلاک»، «مش‌اکبر و دخترانش»، «سوپر بقال ایرانی» و «دوستان با محبت»، فیلم‌های «هنرپیشه»، «آدم‌برفی»، «دزد عروسک‌ها»، «مادر»، «دلشدگان»، «خوابم می‌آد»، «خواب‌زده‌ها»، «اخراجی‌ها» و «رسوایی»، «سفر جادویی»، «مرد آفتابی» و «قاعده بازی» از سوابق این هنرمند فقید است.
همچنین عبدی در مجموعه‌های تلویزیونی همچون «محله بروبیا»، «محله بهداشت»، «باز مدرسه‌ام دیر شد»، «امام علی (ع)»، «به‌ سوی افتخار»، «زیر آسمان شهر»، «معصومیت از دست رفته»، «شوق پرواز» و «در چشم باد» و تله‌تئاترهای «سنجاب‌ها» و تله‌تئاتر «باجناق‌ها» ایفای نقش کرده است.
دریافت سیمرغ بلورین بازیگر نقش دوم مرد در هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم «مادر» به کارگردانی علی حاتمی، دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در سی‌امین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر برای ایفای نقش در فیلم «خوابم می‌آد» به کارگردانی رضا عطاران، و نامزدی دریافت جایزه در بیستمین دوره جشنواره فیلم فجر از افتخارات عبدی است.