روز خبرنگار هر سال از راه می‌رسد؛ با پیام‌های تبریک، مراسم‌های رسمی، تقدیرها و یادآوری رسالتی که سال‌هاست درباره آن سخن گفته می‌شود. اما پشت این ویترین آشنا، واقعیتی نهفته است که کمتر مجال دیده شدن پیدا می‌کند؛ واقعیت حرفه‌ای که امروز بیش از هر زمان دیگری زیر فشار

سرمایه‌گذار، تولیدکننده و کارآفرین همگی تصمیم‌های خود را بر پایه تصویری از فردا می‌گیرند؛ تصویری که هرچه شفاف‌تر باشد، احتمال سرمایه‌گذاری، اشتغال و رشد بیشتر خواهد بود. اما وقتی نااطمینانی به ویژگی غالب فضای اقتصادی تبدیل شود، نخستین قربانی آن «برنامه‌ریزی» است.

سال‌هاست که اقتصاد ایران با تورم زندگی می‌کند؛ آن‌قدر طولانی که شاید دیگر افزایش قیمت‌ها برای بسیاری از مردم به یک خبر عادی تبدیل شده باشد. اما خطر واقعی تورم مزمن، فقط کوچک‌تر شدن سفره‌ها یا کاهش قدرت خرید نیست. آنچه امروز اقتصاد ایران را از بسیاری از اقتصادهای

اقتصاد ایران در سال‌های اخیر با پدیده‌ای مواجه بوده که همزمان دو چالش بزرگ را در خود جای داده است؛ از یک سو رشد مداوم قیمت‌ها و از سوی دیگر کاهش توان تولید و سرمایه‌گذاری. استمرار این وضعیت نشان می‌دهد تورم دیگر صرفا یک نوسان کوتاه‌مدت نیست، بلکه به

یکی از رایج‌ترین نسخه‌هایی که در اقتصاد جهان برای مهار تورم تجویز می‌شود، افزایش نرخ بهره است؛ سیاستی که در بسیاری از اقتصادهای توسعه‌یافته توانسته از مسیر کاهش تقاضا، کنترل انتظارات تورمی و مدیریت نقدینگی، ثبات نسبی قیمت‌ها را بازگرداند.

تاریخ معاصر جهان بارها شاهد بوده که قدرت‌های بزرگ، به جای تکیه بر قواعد پذیرفته‌شده بین‌المللی، مسیر فشار، تحریم، تهدید و حذف فیزیکی شخصیت‌های سیاسی و نظامی را برگزیده‌اند. در این میان، اقدامات آمریکا و اسرائیل در انجام عملیات‌های هدفمند و ترورها، فارغ از هرارزیابی سیاسی، همواره پرسش‌هایی جدی

اقتصادها همیشه پیش از آنکه در خیابان‌ها بحران خود را نشان دهند، در جدول‌های آماری هشدار می‌دهند. اعداد، برخلاف سیاست و تبلیغات، نه امید می‌فروشند و نه ناامیدی؛ آنها فقط روایت می‌کنند که یک اقتصاد در چه مسیری حرکت می‌کند. آنچه امروز در داده‌های پولی و رشد اقتصادی ایران

دهه‌هاست که سخن از رهایی اقتصاد ایران از وابستگی به نفت به میان می‌آید، اما واقعیت این است که کاهش سهم نفت در بودجه، اگر با تحول در ساختار اقتصاد همراه نباشد، تنها یک جابه‌جایی در اعداد و ارقام است، نه یک تغییر بنیادین. اقتصاد غیرنفتی صرفا اقتصادی نیست

در اقتصاد، پایان جنگ همیشه با خاموش شدن سلاح‌ها آغاز نمی‌شود. آنچه در روزهای پس از آتش‌بس اهمیت پیدا می‌کند، بازسازی پل‌ها، کارخانه‌ها و زیرساخت‌هاست؛ اما مهم‌تر از همه، بازسازی جریان پول در اقتصاد است. اگر سرمایه در رگ‌های اقتصاد جریان پیدا نکند، حتی سالم‌ترین کارخانه‌ها نیز قادر به