اقتصادها همیشه پیش از آنکه در خیابان‌ها بحران خود را نشان دهند، در جدول‌های آماری هشدار می‌دهند. اعداد، برخلاف سیاست و تبلیغات، نه امید می‌فروشند و نه ناامیدی؛ آنها فقط روایت می‌کنند که یک اقتصاد در چه مسیری حرکت می‌کند. آنچه امروز در داده‌های پولی و رشد اقتصادی ایران

دهه‌هاست که سخن از رهایی اقتصاد ایران از وابستگی به نفت به میان می‌آید، اما واقعیت این است که کاهش سهم نفت در بودجه، اگر با تحول در ساختار اقتصاد همراه نباشد، تنها یک جابه‌جایی در اعداد و ارقام است، نه یک تغییر بنیادین. اقتصاد غیرنفتی صرفا اقتصادی نیست

در اقتصاد، پایان جنگ همیشه با خاموش شدن سلاح‌ها آغاز نمی‌شود. آنچه در روزهای پس از آتش‌بس اهمیت پیدا می‌کند، بازسازی پل‌ها، کارخانه‌ها و زیرساخت‌هاست؛ اما مهم‌تر از همه، بازسازی جریان پول در اقتصاد است. اگر سرمایه در رگ‌های اقتصاد جریان پیدا نکند، حتی سالم‌ترین کارخانه‌ها نیز قادر به

تورم در اقتصاد ایران دیگر یک شوک مقطعی یا نوسان کوتاه‌مدت نیست؛ به بخشی از ساختار اقتصاد تبدیل شده است. گزارش تازه مرکز آمار که نرخ تورم سالانه را به ۶۲ درصد رسانده، صرفاً از افزایش قیمت‌ها خبر نمی‌دهد، بلکه نشان می‌دهد اقتصاد ایران وارد مرحله‌ای شده که در

سخن از توسعه در زمانی که تهران و واشنگتن به سمت یک توافق حرکت می‌کنند دوباره داغ شده و بسیاری معتقدند با آزادسازی دارایی‌ها و گشایش‌های سیاسی می‌توان به سمت بهبود حرکت کرد، اما باید ابتدا این مسئله را مورد توجه قرار داد که اقتصاد ایران به دلیل مشکلات

اقتصاد ایران در آستانه مرحله‌ای قرار گرفته است که شاید بتوان آن را یکی از مهم‌ترین بزنگاه‌های دو دهه اخیر دانست. پس از سال‌ها قرار گرفتن در مدار تحریم، تنش‌های سیاسی، محدودیت‌های مالی و نااطمینانی‌های گسترده، اکنون نشانه‌هایی از کاهش فشارهای خارجی و افزایش ظرفیت تعامل با اقتصاد جهانی

امضای یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا، فارغ از اینکه در نهایت به توافقی پایدار و رفع کامل تحریم‌ها منجر شود یا نه، یک پیام روشن برای اقتصاد ایران دارد؛ اینکه پنجره‌های فرصت، هرچند کوتاه می‌توانند آغازگر تغییرات بزرگ باشند. اکنون سخن از یک دوره حدوداً دوماهه است که

هر جامعه‌ای برای حرکت به سوی آینده، به آرمان نیاز دارد؛ اما آرمانی که بر بستر واقعیت بنا نشده باشد، نه تنها موتور پیشرفت نخواهد بود، بلکه می‌تواند به عاملی برای سرخوردگی اجتماعی و ناکارآمدی در تصمیم‌گیری تبدیل شود. هنر حکمرانی آن است که میان افق‌های بلند توسعه و

در سیاست بین‌الملل، همه توافق‌ها شبیه هم نیستند. برخی توافق‌ها حاصل ضعف‌اند؛ زمانی که یک طرف برای جلوگیری از شکست بیشتر پای میز مذاکره می‌نشیند. اما برخی دیگر محصول تغییر موازنه قدرت‌اند؛ زمانی که میدان، طرف مقابل را وادار می‌کند واقعیت‌های جدید را به رسمیت بشناسد. تفاهم اخیر میان

اقتصاد ایران در ماه‌های اخیر وارد مرحله‌ای شده که دیگر نمی‌توان آن را با ابزارها و معادلات معمول اداره کرد. شرایط جدید، صرف‌نظر از منشاء آن، واقعیتی را پیش روی سیاست‌گذاران قرار داده است که در آن بسیاری از پیش‌فرض‌های بودجه‌ای اعتبار گذشته خود را از دست داده‌اند.