جنگ‌ها تنها در میدان‌های نبرد تعیین تکلیف نمی‌شوند؛ بخش مهمی از سرنوشت آنها در اقتصاد، حکمرانی و توانایی کشورها برای تبدیل دستاوردهای امنیتی به ثبات و توسعه رقم می‌خورد. اگر کشوری بتواند پس از عبور از یک بحران امنیتی، مسیر بازسازی اقتصادی، اصلاحات ساختاری و افزایش رفاه عمومی را

سال‌هاست که بحث جمعیت در ایران میان دوگانه‌های ساده‌ای مانند «فرزند بیشتر» یا «فرزند کمتر» گرفتار شده است. در حالی که آمارهای جدید وزارت بهداشت نشان می‌دهد مسئله اصلی شاید نه تعداد فرزندان، بلکه تغییرعمیق در زمان‌بندی زندگی ایرانیان باشد. وقتی میانگین سن ازدواج در تهران از ۳۲ سال

اقتصاد ایران در شرایطی قرار گرفته است که بسیاری از الگوهای سیاست‌گذاری گذشته دیگر کارایی سابق را ندارند. محدودیت منابع ارزی، تشدید نااطمینانی‌های بین‌المللی، افزایش هزینه‌های تولید و نیاز روزافزون اقتصاد به سرمایه‌گذاری، همگی این واقعیت را یادآور می‌شوند که دوره وفور نسبی درآمدهای نفتی به پایان رسیده و

بازار مسکن ایران امروز با یک تناقض آشکار روبه‌روست؛ هرچه تعداد خریداران کمتر می‌شود، قیمت‌ها بیشتر بالا می‌روند. در نگاه اول، این وضعیت با قواعد شناخته‌شده اقتصاد سازگار نیست. در هر بازار دیگری، کاهش تقاضا باید به تعدیل قیمت‌ها منجر شود، اما در بازار مسکن ایران، رکود و گرانی

بازار کار ایران سال‌هاست که دیگر با آمارهای رسمی قابل درک نیست. اعداد نرخ بیکاری منتشر می‌شوند، نمودارها بالا و پایین می‌روند و مقام‌ها از «ایجاد فرصت شغلی» سخن می‌گویند، اما در خیابان، در خانه‌ها و در زیست روزمره مردم، واقعیت دیگری جریان دارد؛ واقعیتی که بیش از آنکه