عصر رسانه - روزنامه صبح ایران

۱۴۰۳-۰۲-۰۴ ۲۱:۴۴

دورترین نقطه مرزی ایران؛ مقصد «عشق» معلمی

عشق به معلمی او را به سمتی کشاند که سختی‌های دور افتاده‌ترین و سردترین منطقه ایران و دوری از خانواده را به جان کشید اما از آرزوی دیرینه‌اش کوتاه نیامد؛ این عشق و تلاش‌هایش برای جذب لازم‌التعلیم‌ها جهت تحصیل تا جایی پیش رفت که به عنوان «معلم برتر ایران» انتخاب شد.

«آرام احمدپور» کارشناس ارشد تاریخ، معلم مقطع ابتدایی شهرستان اشنویه استان آذربایجان غربی، ۱۸ سال است که در روستای گلاز به شغل معلمی فعالیت دارد و بهمن ۱۴۰۲ به عنوان «معلم برتر ایران» توانست جایزه نیم میلیاردی این نشان را بدست آورد. تلاش‌های او در این روستا برای جذب دانش آموزان به تحصیل دلیلی شد تا باب صحبت با این معلم ۴۲ ساله دورترین منطقه ایران باز شود که در ادامه می‌خوانید:
از همان دوران ابتدایی با اثرگذاری که معلم کلاس اول دوران تحصیلش بر او و دانش آموزان دیگر داشت به معلمی علاقه‌مند شد؛ عشق معلمی در وجودش نهادینه شد و تلاش و آرزویش معلم شدن بود. پدرش قدیمی‌ترین کتاب فروش شهرستان اشنویه است؛ مهر و وابستگی شدید مادرش تا حدی بوده که مانع سربازی رفتنش شد: «علاقه مادرم به من مانع رفتنم به سربازی شد و با فروش طلاهایش خدمت سربازی را برای من خرید.» برحسب شغل پدر، خودش نیز ۴ سالی در کتاب‌فروشی کار کرد اما این مدت باعث نشد که از هدف اصلی و نهاییش که معلمی بود دست بردارد؛ رشته تحصیلی‌اش را به انسانی تغییر داد و ۵ سالی پشت کنکور ماند: «در نهایت رتبه ۱۱۴۳ کنکور دانشگاه تربیت معلم شهید رجایی ارومیه قبول شدم.» بعد از اتمام دوره تربیت معلم با مراجعه به اداره آموزش و پرورش شهرستان، دورترین روستا یعنی روستای گلاز نصیبش شد: «روزهای اول زندگی در گلاز خیلی سخت بود، به دلیل شرایط جغرافیایی منطقه دعا می کردم سال تحصیلی تمام شود و به خانه برگردم. بعد از آشنا شدن با مناطق عشایری و آداب رسوم مردم با آنان انس گرفتم و تا امروز که ۱۸ سال می گذرد در این منطقه زندگی می‌کنم.» روستای گلاز برای تحصیل دانش آموزانش مشکلات بسیاری مانند نبود اینترنت داشته و دارد اما این معلم برای جبران کاستی‌های روستا از هیچ کاری فروگذار نکرده؛ در دوران کرونا که تمام کشور در شبکه شاد مشغول آموزش به دانش آموزان بودند این معلم با رعایت پروتکل های بهداشتی با حضوری برپا کردن کلاس‌ها به این کار می پرداخت: «خداروشکر در آن مدت مشکلی به وجود نیامد و بچه‌ها دچار افت تحصیلی نشدند.»احمدپور از دیگر مشکلات روستای گلاز را ترک تحصیل دانش آموزان در همه پایه‌ها و مقاطع تحصیلی می‌داند و دلایل آن را فقر فرهنگی، مشکلات اقتصادی خانواده، بیگانه بودن اولیاء با محیط مدرسه، استفاده از پسران به عنوان نیروی کار، ازدواج دختران، جذاب نبودن محیط مدرسه و … عنوان می‌کند.این مشکلات بهانه‌ای بود تا این معلم به فکر رفع علت‌های ترک تحصیل دانش آموزان بیفتد: « جهت آشتی اولیاء با مدرسه جلسات فصلی درباره آموزش و پرورش و تعلیم و تربیت برگزار کردم؛ مسئولان اداره را به مدرسه آوردم و از روحانی روستا خواستم در مجالس خود خطبه هایی را به علم و دانش اختصاص دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *