جنگ، فقط با موشک و هواپیما و میدان نبرد تعریف نمی‌شود. در جهان امروز، هر درگیری نظامی خیلی زود به عرصه اقتصاد، سیاست، افکار عمومی و مناسبات بین‌المللی کشیده می‌شود. از همین منظر، پیامدهای رویارویی اخیر ایران و آمریکا و اسرائیل را نمی‌توان صرفا با میزان خسارت‌های نظامی یا

بحران مسکن در ایران را نباید فقط با قیمت هر مترمربع سنجید. عددهای چندصد میلیون تومانی شاید در نگاه نخست تنها نشانه گران شدن یک دارایی به نظر برسند، اما پشت این اعداد، واقعیت بزرگ‌تری جریان دارد: بخشی از جامعه دیگر نمی‌تواند از محل کار و درآمد خود، هزینه

صحبت‌های رئیس کل بانک مرکزی درباره ضرورت هدایت منابع بانکی به سمت تولید، اگرچه در ظاهر تکرار یک گزاره شناخته‌شده اقتصادی است، اما در شرایط امروز اقتصاد ایران باید جدی‌تر از همیشه مورد توجه قرار گیرد. مسئله تولید در ایران تنها کمبود سرمایه نیست؛ مسئله اصلی، دشواری دسترسی به

بحران بنزین در ایران را نمی‌توان با محاسبه ساده چند میلیون لیتر کسری در روز توضیح داد. اگر مسئله فقط کمبود تولید بود، افزایش ظرفیت پالایشگاه‌ها یا واردات می‌توانست راه‌حل باشد. اما تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که هر بار عرضه افزایش یافته، مصرف نیز خود را به

بحث دستمزد در اقتصاد ایران دیگر صرفا یک موضوع سالانه در دستور کار شورای عالی کار نیست؛ به مسئله‌ای تبدیل شده که مستقیماً با امنیت معیشتی میلیون‌ها خانوار، بقای بنگاه‌های تولیدی و حتی اعتماد عمومی به سیاست‌گذاری اقتصادی گره خورده است. از یک سو، کارگران در مواجهه با تورم

جنگ می‌تواند همزمان عرضه کالا، دسترسی به ارز، تجارت خارجی و درآمدهای دولت را تحت فشار قرار دهد و از سوی دیگر، هزینه‌های عمومی را افزایش دهد. مسئله اصلی سیاستگذار این است که چگونه اجازه ندهد یک شوک موقت ناشی از جنگ، به تورمی پایدار و ساختاری تبدیل شود.

تورم مردادماه را نمی‌توان صرفا با یک عدد ۶۹.۹ درصدی توضیح داد. عددها در اینجا بیش از آنکه یک شاخص آماری باشند، نشانه تغییر کیفیت زندگی اقتصادی خانوارها هستند. تورم سالانه به ۶۹.۹ درصد رسیده، تورم نقطه‌به‌نقطه در آستانه ۹۰ درصد ایستاده و قیمت خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها در مقایسه

مناقشه بر سر افزایش اعتبار کالابرگ را نباید صرفا اختلافی میان دولت و مجلس بر سر یک رقم بودجه‌ای دانست. مسئله اصلی، نحوه حمایت از قدرت خرید خانوار در اقتصادی است که همزمان با تورم، کاهش مصرف، محدودیت منابع دولت و اختلال در برخی بخش‌های تولید و تجارت مواجه

اقتصاد فقط با قیمت‌ها و درآمدها سنجیده نمی‌شود؛ گاهی مهم‌ترین نشانه وضعیت آن را باید در تصمیم‌هایی دید که گرفته نمی‌شوند. وقتی خانوار برای خرید دست نگه می‌دارد، درمان را عقب می‌اندازد، خرید یک وسیله ضروری را به ماه بعد موکول می‌کند یا پس‌انداز خود را میان پول نقد،