او بیان کرد: بازار سرمایه تلاش خود را کرده است و هم اکنون حجم عمده تامین مالی در بانک است و یکی از عمدهترین مسائل ان است طول میکشد و از انتشار اوراق تا کلیه روشهای صندوقها و روشهای مختلف زمان بر بودن آنها است و نتواند تولید کننده در اسرع وقت به منابع مالی برسد.
قربانی افزود: تامین مالی جمعی یکی از روشهای نوین تامین مالی است و در مقابل تامین مالی سنتی قرار میگیرد به طوری که در تامین مالی جمعی هرکسی به اندازه وسع خود مشارکت میکنددر حال حاضر ۵۲ شرکت تامین مالی جمعی شناخته میشوند که مجوز فعالیت گرفتهاند و برای ۱۴۷۰ پروژه شرکت هااز سال ۱۴۰۱ تا به امروز تامین مالی انجام دادهاند.
عضو هئیت علمی دانشگاه علامه طباطبایی افزود: مدلهای مختلفی برای تأمین مالی جمعی وجود دارد، اما چهار مدل اصلی وجود دارد. مدلی که به سمت شرکت فرابورس رفته، در واقع بر اساس فلسفه سهامی بودن این حوزه است. در این مدل، متقاضی نیاز مالی خود را بهخوبی مشخص میکند و سپس اعتبارسنجی میشود. این اعتبارسنجی شامل بررسی شهرت و حسن شهرت متقاضی است که توسط سکو یا عاملی که مجوز از شرکت فرابورس دارد، انجام میشود.
او یاد آور شد: بهاینترتیب، سرمایهگذار باید اطمینان داشته باشد که پروژهای که قصد سرمایهگذاری در آن را دارد، بهطور کامل چک شده و از نظر اقتصادی و امنیتی، هیچ مسئلهای ندارد. البته باید به این نکته توجه داشت که هر ارزیابی ممکن است خطاهایی داشته باشد، اما ارزیابیهای ابتدایی—شامل ارزیابی مالی، فنی، بازار، منابع انسانی و تیم حقوقی—ضروری هستند.
وی گفت: پس از پایان این مراحل، پروژه بر روی پلتفرم قرار میگیرد و شروع به تبلیغات و تشکیل کمپین میکند. در این مرحله، مردم و شرکتهای حقوقی میتوانند مشارکت کنند. اما پروژهها با ریسکهای مختلفی مواجه هستند. برخی از پروژهها با ضمانتنامه تعهد پرداخت بابت اصل سرمایه به سکو میآیند و برخی دیگر با ضمانتنامههای صندوقهای پژوهش و فناوری. همچنین، برخی صندوقهای دولتی مانند صندوق نوآوری و شکوفایی نیز برای شرکتهای دانشبنیان ضمانتنامه تعهد پرداخت صادر میکنند.
