اقتصاد ایران در شرایطی قرار گرفته است که بسیاری از الگوهای سیاست‌گذاری گذشته دیگر کارایی سابق را ندارند. محدودیت منابع ارزی، تشدید نااطمینانی‌های بین‌المللی، افزایش هزینه‌های تولید و نیاز روزافزون اقتصاد به سرمایه‌گذاری، همگی این واقعیت را یادآور می‌شوند که دوره وفور نسبی درآمدهای نفتی به پایان رسیده و

بازار مسکن ایران امروز با یک تناقض آشکار روبه‌روست؛ هرچه تعداد خریداران کمتر می‌شود، قیمت‌ها بیشتر بالا می‌روند. در نگاه اول، این وضعیت با قواعد شناخته‌شده اقتصاد سازگار نیست. در هر بازار دیگری، کاهش تقاضا باید به تعدیل قیمت‌ها منجر شود، اما در بازار مسکن ایران، رکود و گرانی

بازار کار ایران سال‌هاست که دیگر با آمارهای رسمی قابل درک نیست. اعداد نرخ بیکاری منتشر می‌شوند، نمودارها بالا و پایین می‌روند و مقام‌ها از «ایجاد فرصت شغلی» سخن می‌گویند، اما در خیابان، در خانه‌ها و در زیست روزمره مردم، واقعیت دیگری جریان دارد؛ واقعیتی که بیش از آنکه

سفر دونالد ترامپ به چین، برخلاف تبلیغات گسترده کاخ سفید، نه دستاورد قابل توجهی برای واشنگتن داشت و نه تغییری در معادلات مربوط به ایران ایجاد کرد. رئیس‌جمهور آمریکا که امیدوار بود پکن را به همراهی بیشتر در پروژه فشار علیه تهران وادار کند، در نهایت با واقعیتی متفاوت

دو مرحله جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل و در میانه این دو، ناآرامی‌های دی ماه سال گذشته را نباید با نگاه صرفا معطوف به تجاوز نظامی و ضرورت‌های آمادگی دفاعی نگریست، زیرا چنین نگاهی در درازمدت ممکن است آسیب‌های را به بار آورد که عوارض آن از استمرار

زمان به نفع ایران در حال سپری شدن است؛ اگر تهران بتواند مقاومت اقتصادی خود را در ماه‌های آینده ادامه دهد و از فرسایش قدرت خرید مردم و تولید جلوگیری کند. این یک گزاره مهم در جنگی است که میان ایران و آمریکا جریان دارد. نگاه گذرا به وضعیتی