سفر دونالد ترامپ به چین، برخلاف تبلیغات گسترده کاخ سفید، نه دستاورد قابل توجهی برای واشنگتن داشت و نه تغییری در معادلات مربوط به ایران ایجاد کرد. رئیس‌جمهور آمریکا که امیدوار بود پکن را به همراهی بیشتر در پروژه فشار علیه تهران وادار کند، در نهایت با واقعیتی متفاوت

دو مرحله جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل و در میانه این دو، ناآرامی‌های دی ماه سال گذشته را نباید با نگاه صرفا معطوف به تجاوز نظامی و ضرورت‌های آمادگی دفاعی نگریست، زیرا چنین نگاهی در درازمدت ممکن است آسیب‌های را به بار آورد که عوارض آن از استمرار

زمان به نفع ایران در حال سپری شدن است؛ اگر تهران بتواند مقاومت اقتصادی خود را در ماه‌های آینده ادامه دهد و از فرسایش قدرت خرید مردم و تولید جلوگیری کند. این یک گزاره مهم در جنگی است که میان ایران و آمریکا جریان دارد. نگاه گذرا به وضعیتی

فصل اجاره‌بها، افزایش قیمت کالاهای اساسی، کاهش ارزش کالابرگ زیر بار تورم و عقب ماندن سیاست‌های حمایتی دولت از بازاری که باید تحت نظارت قرار داشته باشد؛ اینها واقعیت‌های معیشتی امروز مردم هستند که رسیدگی به آنها شاید مهمتر از رویکردی است که دولت‌ها در چند دهه اخیر اتخاذ

ادامه وضعیت فعلی در سیاست خارجی و میدان جنگ چه برآیندی را در اقتصاد ایران حاصل خواهد کرد؟ آیا واشنگتن به محاصره دریایی در قبال محدودیت‌های تنگه هرمز ادامه خواهد داد؟ ادامه چنین وضعیتی به نفع ایران خواهد بود یا واشنگتن و تهران را به تنش دوباره سوق می‌دهد؟

اقتصاد ایران به ظاهر در حال رفع و رجوع مشکلاتی است که با آثار جنگ پیوند خورده است. دو نگاه اساسی در این زمینه فعلا در رسانه‌ها جریان خبر و تحلیل را به دست گرفته: نگاه اول مدیریت کالای اساسی و رفع کمبودها را مورد توجه دارد و نگاه

روند دیپلماسی در زمان باقیمانده آتش‌بس دوهفته‌ای نمای نسبتا مثبتی را نشان می‌دهد،اما تجربه مذاکرات با واشنگتن احتمال هر واقعه‌ای را دور از ذهن نمی‌نماید؛ این یک گزاره در دیپلماسی با آمریکاست که تهران بعد از چند دور مذاکره منتهی به جنگ زیر نظر دارد. گرچه رسانه‌های غربی در

در شرایطی که جنگ وارد سکوت موقت شده و تا لحظه نگارش این تحلیل، روند مذاکرات ایران و آمریکا در پاکستان مشخص نیست، مسائلی وجود دارد که باید مدنظر مسئولان و گردانندگان کشور قرار بگیرد.

شماره ابتدایی سال 1405 روزنامه‌ها به رسم معمول باید به چشم‌انداز معمول اقتصادی و سیاسی ایران بپردازد، همانگونه که در سال‌های گذشته بر اساس جهت‌گیری‌های کلان به آن پرداخته می‌شد اما سال 1405 با اتفاقات دردناک و مهمی روبه‌روست که مسیر تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌ها را تغییر داده است.

اقتصاد ایران در سال‌های اخیر با معضلی مزمن روبه‌رو شده که می‌تواند پیامدهای بلندمدت آن را برای مردم و فعالان اقتصادی سنگین کند: شتاب فزاینده نقدینگی و احتمال شکل‌گیری تورم‌های بالای ۶۰ تا ۱۰۰ درصد در آینده نزدیک. این روند اگر مهار نشود، می‌تواند پایه‌های اقتصاد ملی را تضعیف